Wiersz o tym, że bardziej opłaca się znajdywać u kogoś punkty wspólne z nami, niż skupiać uwagę na tym, co się nam w nim nie podoba.

Wiersz o zaakceptowaniu inności, tego co uważamy za głupie, o niepoświęcaniu temu swojej uwagi, swojej życiowej energii – skoro to nas nie dotyczy.

Wiersz o wciąż niedających się zaspokoić wewnętrznych brakach. Dopiero odkrycie ich sprawia, że zaczynamy prawdziwie i satysfakcjonująco żyć.

Wiersz o tym jak możemy poznać czy jesteśmy królowymi własnego życia, kto dokonuje koronacji i gdzie się ona odbywa.

Wiersz o prawidłowym podejściu do życia, błędów, tego czym jest doświadczenie, o obfitości i przyjemności, która jest dostępna jeśli będziemy sami na nią gotowi.

Wiersz o człowieku, w którym zawiera się sacrum i profanum, spotyka się to co ludzkie i to co boskie.

Wiersz o tym, że żadna mądrość ani wartość tego świata nic nie znaczy jeśli jest uważana za cel sam w sobie i gdy towarzyszy temu strach, że bez niej znaczymy niewiele.

Wiersz o umiejętności przyjmowania komplementów jako czegoś oczywistego wobec faktu, że kobieta jest cudownym dziełem Boga i tak też powinna być postrzegana.

Wiersz o niezbadanej i niezmierzonej dotychczas wartości ludzkiego DNA, niepowtarzalnej i jedynej na całe stworzenie świadomości, która przejawia się w fizycznym ciele.