Wiersz o snach jako cennym źródle informacji o człowieku i jego życiu, o czerpaniu z tej niewyczerpanej studni wiedzi każdego ranka gdy pamiętamy co nam się śniło.

Wiersz o oficjalnie przyjętej przez społeczeństwo nauce, która bez udziału większości ludzi nie może posunąć się do przodu, choćby miała taki potencjał.

Wiersz o klątwach i urokach, sposobie w jaki „przyklejają” się do człowieka do którego zostały wycelowane, o tym jak nie stać się ich celem.

Wiersz o tym, że bardziej opłaca się znajdywać u kogoś punkty wspólne z nami, niż skupiać uwagę na tym, co się nam w nim nie podoba.

Wiersz o umiejętnym dysponowaniu męską energią jaką posiada każdy człowiek, która tłumiona i tak znajduje ujście, najczęściej nie tak jakbyśmy sobie tego życzyli.

Wiersz o wewnętrznej iskrze, jaką nosi w sobie każdy z nas, która rozpala się i płonie cudownym światłem za każdym razem gdy jesteśmy szczęśliwi, robiąc to co kochamy.

Wiersz o tym, że każda krytyka, skierowana w kogoś jest krytyką jaką zadajemy sobie gdy byliśmy w tym samym miejscu rozwoju co ten człowiek. Nawet jeśli tego nie pamietamy.

Wiersz o wpływie pochodzenia na dorosłe życie, o różnych wyzwaniach jakie spotykają kogoś kto chce wybrać dla siebie inny scenariusz niż ten, w którym umieściło go życie.

Wiersz o umiejętnym braniu od życia dokładnie tyle ile na ten moment potrzebujemy, nic więcej ponad to co jesteśmy w stanie uradzić -recepta na prawdziwą obfitość.