Wiersz o życiu według utartego, dobrze znanego i wciąż powtarzanego schematu, o braku ciekawości zmian i ich wpływie na codzienne życie.

Wiersz o byciu autentycznym przede wszystkim wobec samego siebie, o nieuleganiu opinii innych, nie byciu zależnym od opinii społeczeństwa.

Wiersz o wielkiej sztuce jaką jest umiejętność gratulowania samemu sobie. Zwłaszcza wtedy, gdy jesteś jedynym świadkiem swojego sukcesu.

Wiersz o wielkiej mocy jaką ma miłość, o tym, że bez miłości wszystko inne traci swoje znaczenie, życie traci smak i wartość. Miłość jest niezbędna niczym powietrze.

Wiersz o tym, że gdzieś pod warstwami nagromadzonych przez lata negatywnych wzorców myślowych, kryje się cudowny człowiek i prawda o jego doskonałości.

Wiersz o zaakceptowaniu inności, tego co uważamy za głupie, o niepoświęcaniu temu swojej uwagi, swojej życiowej energii – skoro to nas nie dotyczy.

Wiersz o wielkiej sile jaka znajduje się w delikatności i łagodności, w odróżnieniu od nacisku, przymusu, wymuszaniu czegokolwiek na sobie lub drugiem człowieku.

Wiersz o miłości, która nie pyta nikogo o zdanie, pojawia się i swoją mocą leczy człowieka ze wszystkich ran, nie zważając na żadne protesty ani wolę człowieka.

Wiersz o porządku jaki powinien panować w naszej codziennej przestrzeni, w domach, pokojach, w piwnicach, na strychach. Jest to podstawa do dalszych działań.