Wiersz o ubraniach, jako elemencie wyróżniającym nas spośród innych osób, stanowiący nasz indywidualny styl, akcent, rys.

Wiersz o jedzeniu, aby to co spożywamy dało nam jaknajwięcej przyjemności i korzyści, żeby wpływało korzystnie na nasze ciało i samopoczucie.

Wiersz o doświadczaniu nieskończoności, która przenika na wskroś całe nasze ciało, zmysły, umysł, wszystko czym jesteśmy. Każdy jest wiecznością.

Wiersz o nadrzędności autorytetu, któremu podlegamy, którego zdania nie potrafimy poddać najmniejszej krytyce, bierzemy je za pewnik ignorując jakiekolwiek wątpliwości.

Wiersz o pełnej akceptacji tego jak wyglądamy bez makijażu i bez ubrań, o rozumieniu, że każda indywidualność jest wyjątkowa, niepowtarzalna i dlatego właśnie cudowna.

Wiersz o tym jak szczegół może być powodem sporów pośród całkiem rozumnych ludzi, jak chęć uzyskania racji zaczyna być celem samym w sobie, zaburzając jasną ocenę.

Wiersz o tym, że każdy człowiek reprezentuje jedną z nieskończonej liczby dróg prowadzących do Boga, każda z nich jest niepowtarzalna i ma wszelkie prawo żeby istnieć.

Wiersz o zgubnej mocy niepotrzebnie utrzymywanych oskarżeń, żalów, zarzutów wobec drugiej osoby. To osłabia i niszczy tego kto w tym tkwi i wciąż do tego wraca.