Wiersz o człowieku, w którym zawiera się sacrum i profanum, spotyka się to co ludzkie i to co boskie.

Post na temat powszechnego zastosowania w języku polskim mówionych oraz pisanym
feminatywów i języka inkluzywnego.

Wiersz o uprzedzeniach i stereotypach, które często pozbawiają wspaniałych doświadczeń, znajomości, umiejętności, zamykają człowieka na nowe, niesamowite możliwości.

Wiersz o obezwładniającym strachu przed czymkolwiek, który okazuje się do przeżycia i wcale nie taki straszny gdy w końcu się z nim zmierzymy.

Wiersz o śmierci, która nie oznacza końca istnienia ale dużą zmianę, przejście, zakończenie jednej podróży aby móc rozpocząć nową.

Wiersz o nieskrępowanym przyjmowaniu szczęścia jako części codziennego życia, a nie jakiegoś cudu, na który całe życie czekamy. Szczęście zależy tylko od nas.