Wiersz o zaufaniu, o nieprzekraczaniu kompetencji człowieka, który nie ma rządzić życiem ale z nim współpracować, o pozwoleniu sobie na relaks, na ufność.

Wiersz o umiejętności powiedzenia słowa “nie”, swoim prywatnym demonom, takim jak: żal, lęk, smutek, wstyd, zazdrość, nienawiść, pycha, służalczość itp., którym pozwalamy wysysać z nas życie.

Wiersz o tym, że Miłość podobnie jak dym nie dadzą się szczelnie zamknąć gdzie nikt ich nie zobaczy, nie wyczuje. Miłość żądzi się własnymi prawami nad którymi człowiek nie ma władzy.

Wiersz o nieprzemyślanym i chaotycznym działaniu na oślep, pozbawionym racjonalnego spojrzenia z dystansem i bez emocji. O spersonalizowaniu procesu aby był efektywny.

Wiersz o byciu najlepszą wersją siebie samego, co nie oznacza braku chwil smutku, rozterki, zwątpienia, które będą się zdarzały tak długo jak istniejemy.

Wiersz o sukcesie, który zazwyczaj jest wspierany najmniejszymi gestami pomocy, wsparcia i dobrej woli ludzi napotykanych na drodze po której zmierzamy.

Wiersz o boskiej iskrze, wypełniającej całą ziemię, planety, gwiazdy, komety, pustą przestrzeń pomiędzy nimi i nawet zwykły kamień znaleziony na drodze.

Wiersz o nadrzędności autorytetu, któremu podlegamy, którego zdania nie potrafimy poddać najmniejszej krytyce, bierzemy je za pewnik ignorując jakiekolwiek wątpliwości.

Wiersz o tym, że całe życie jesteśmy w procesie i tak naprawdę nigdy nie będziemy mogli powiedzieć, że poznaliśmy prawdę, która się zmienia wraz z nami.