Wiersz o otwartości pozbawionej strachu przed tym co nieznane. Zawsze można przecież powiedzić „Stop” i wrócić do tego co było jeśli nowe mi się nie spodoba. Szkoda chociażby nie spróbować.

Wiersz o poczuciu jedności z całym stworzeniem, z otaczającą naturą, z najmniejszym źdźbłem trawy i największym oceanem, ze wszystkim co jest co było i będzie.

Wiersz o zasadności istnienia zła, bez którego nie mogłoby istnieć dobro, tak bowiem działa dualna mechanika ludzkiej rzeczywistości.

Wiersz o cebuli, która jako, że jest częścią Natury oddziaływuje bezwarunkowo na każdego z kim ma styczność.

Wiersz o tym, że nawet najgorszy nikczemnik jest częścią całego stworzenia i ma w sobie choćby najmniejszą iskrę boskości, która tlić się w nim będzie po wieczność.

Wiersz o mentalnej podróży w czasie jaką dokonujemy za każdym razem gdy bierzemy w dłonie stare zdjęcie lub jakąkolwiek rzecz, która łączy nas z dawnymi czasami.

Wiersz o sztuce jaką jest wyczucie odpowiedniej ilości i częstotliwości wszystkiego co jemy, robimy, czego doświadczamy. Wiersz o znajomości siebie.

Wiersz o ludzkiej twarzy, która z wiekiem staje sie wyrażać wiele rzeczy związanych z danym człowiekiem, jego historią, przeżyciami, tym co przeżywa i najczęściej czuje.

Wiersz o tym, że wraz z każdym doświadczeniem, stajemy się dojrzalsi i bardziej świadomi siebie, o szacunku i uznaniu do całego procesu wzrastania.